Kağıttan kentler... Kağıttan insanlar.
Kitabı bir kaç dakika önce bitirdim.
Sanki uzun bir yolculuğa çıkmış da hiçbir yere gidememişim gibi.
Hikaye muhteşemdi,
Karakterler muhteşemdi...
Margo'nun arayışı, Q'nun metaforları...
Quentin'e aşık olmuş olabilirim, bence o gerçek bir kahraman evet tüm o korkularına rağmen.
Margo çok farklı bir karakterdi o güçlü, başına buyruk kızın kitabın sonunda aslında içinde kağıt gibi ince, sahte bir kişilik olduğunu anlıyoruz.
Spoiler vermek istemediğim için çok fazla anlatmak istemiyorum kitabı.
Ben Kağıttan Kentler'i Aynı Yıldızın Altında' dan daha çok sevdim.
Sizde eğer daha önce bir John Green kitabı okuduysanız ve sevdiyseniz Kağıttan Kentlere bayılacaksınız.
Bu kitabı okuyun ve etrafınızdaki kağıttan insanları bir düşünün derim :)
Siz bu kitap hakkında ne düşünüyorsunuz ? Yorum bırakırsanız çok sevinirim.
Alıntılar :
"Bir insanın tamamen içine giremezsiniz. Margo'nun bulununca sinirleneceğini ya da yazdığı hikâyeyi asla hayal edemezdim. Ama başka bir insan olmayı ya da dünyanın başka bir şey olmasını hayal etmek, tek giriş yolu. Bu, faşistleri öldüren makine.''
''Margo gizemli olayları her zaman severdi. Ve daha sonra olan her şeyde, gizemli şeyleri belki de o kadar seviyordu ki onlardan biri haline geldi, diye düşünmekten kendimi alamadım.''
"Belki ipler kopar, belki gemilerimiz batar ya da belki biz çimeniz… Köklerimiz birbirine o kadar bağımlı ki, biri hala hayatta olduğu sürece kimse ölü değil. Metafor kıtlığı çekmiyoruz, demek istediğim bu. Fakat hangi metaforu seçeceğin konusunda dikkatli olmalısın çünkü bu önemli. Eğer ipleri seçiyorsan, o zaman tamir edilemez derecede kopabileceğin bir dünya hayal ediyorsundur. Eğer çimeni seçiyorsan, hepimizin karşılıklı olarak birbirimize son derece bağlı olduğumuzu söylüyorsundur, o zaman şu kök sistemlerini yalnızca birbirimizi anlamak için değil, aynı zamanda birbirimiz haline gelmek için de kullanabiliriz. Metaforların saklı anlamları var."
